دل شکسته من

هوالمعشوق

نمینویسم..

که کلمات را آلوده نکنم به گناه...

گناهی که از ان من است...

نمینویسم تا سکوت را بیاموزم..

نمینویسم...

تا احساساتم را محبوس کنم...

تا نخوانی...

ندانی...

که چه میگذرد این روز ها بر من....

دیگر نمینویسم..

دوست داشتم کنارم باشی...حالا که نیستی..خدافظ

خدافظ رفقا...به قول عمو وحید:توان نوشتنم نیست.....

نوشته شده در سه شنبه 1392/04/18ساعت 19:46 توسط مرضی| |

دوستت دارم پریشان‌، شانه می‌خواهی چه کار؟
دام بگذاری اسیرم‌، دانه می‌خواهی چه کار؟

تا ابد دور تو می‌گردم‌، بسوزان عشق کن‌
ای که شاعر سوختی‌، پروانه می‌خواهی چه کار؟

مُردم از بس شهر را گشتم یکی عاقل نبود
راستی تو این همه دیوانه می‌خواهی چه کار؟

مثل من آواره شو از چاردیواری درآ!
در دل من قصر داری‌، خانه می‌خواهی چه کار؟

خُرد کن آیینه را در شعر من خود را ببین
شرح این زیبایی از بیگانه می‌خواهی چه کار؟

شرم را بگذار و یک آغوش در من گریه کن‌
گریه کن پس شانه ی مردانه می خواهی چه کار؟....

مهدی فرجی

نوشته شده در دوشنبه 1392/04/10ساعت 22:48 توسط مرضی| |

من چیزی ندارم واسه نوشتن....فقط گوش کنید...تا آخرش....

 

 

نوشته شده در پنجشنبه 1391/10/28ساعت 22:43 توسط مرضی| |

         

" شهید احمدی روشن" 

                               

                                                 ایام زندگی قشنگ من مال شما

                                                    ایام سپید رنگ من مال شما

                                                 بابای همیشه خوب من را بدهید

                                               این سهمیه های جنگ من مال شما.....

نوشته شده در چهارشنبه 1391/03/31ساعت 16:48 توسط مرضی| |

          باز هنگام جدایی در رسید 
                                                                 

                                                      سینه ها لرزان شد و دلها شکست

       خنده ها در لرزش لب ها گریخت
                                                                 

                                                       اشکها بر روی رویاها نشست

    چشم جان من به ناکامی گریست
                                                    

                                                       برق اشکی در نگاه او دوید

       نسترن ها سر به زیر انداختند
                                                              

                                                      ماه را ابری به کام خود کشید

                                                                                                     "برای خانوم نادمی عزیز"

                                                                                                            فاتحه یادتون نره             

نوشته شده در دوشنبه 1391/03/22ساعت 22:29 توسط مرضی| |

                                                          مثل هر بار برای تو نوشتم:
دل من خون شد ازین غم، تو کجایی؟
و ای کاش که این جمعه بیایی!
دل من تاب ندارد، همه گویند به انگشت اشاره، مگر این عاشق دلسوخته ارباب ندارد؟
تو کجایی؟ تو کجایی...
و تو انگار به قلبم بنویسی:
که چرا هیچ نگویند
مگر این منجی دلسوز ، طرفدار ندارد ، که غریب است؟
و عجیب است
که پس از قرن و هزاره
هنوزم که هنوز است
دو چشمش به راه است
و مگر سیصد و اندی نفر از شیفتگانش ، زیاد است
که گویند
به اندازه یک « بدر » علمدار ندارد!
و گویند چرا این همه مشتاق ، ولی او سپهش یار ندارد!

=-=-=
جواب امام زمان:
تو خودت!
مدعی دوستی و مهر شدیدی که به هر شعر جدیدی،
ز هجران و غمم ناله سرایی ، تو کجایی؟
تو که یک عمر سرودی «تو کجایی؟» تو کجایی؟
باز گویی که مگر کاستی ای بُد ز امامت ، ز هدایت ، ز محبت ،
ز غمخوارگی و مهر و عطوفت
تو پنداشته ای هیچ کسی دل نگران تو نبوده؟
چه کسی قلب تو را سوی خدای تو کشانده؟
چه کسی در پی هر غصه ی تو اشک چکانده؟
چه کسی دست تو را در پس هر رنج گرفته؟
چه کسی راه به روی تو گشوده؟
چه خطرها به دعایم ز کنار تو گذر کرد
چه زمان ها که تو غافل شدی و یار به قلب تو نظر کرد...
و تو با چشم و دل بسته فقط گفتی...
تو کجایی!؟ و ای کاش بیایی!
هر زمان خواهش دل با نظر یار یکی بود، تو بودی...
هر زمان بود تفاوت ، تو رفتی ، تو نماندی.
خواهش نفس شده یار و خدایت ،
و همین است که تاثیر نبخشند به دعایت ،
و به آفاق نبردند صدایت
و غریب است امامت
من که هستم ،
تو کجایی؟
تو خودت کاش بیایی
به خودت کاش بیایی...!
نوشته شده در پنجشنبه 1391/02/14ساعت 17:38 توسط مرضی| |

پیش از اینها فكر می‌كردم خدا
خانه ای دارد كنار ابرها

مثل قصر پادشاه قصه ها
خشتی از الماس خشتی از طلا

پایه های برجش از عاج و بلور
بر سر تختی نشسته با غرور

ماه برق كوچكی از تاج او
هر ستاره، پولكی از تاج او

اطلس پیراهن او، آسمان
نقش روی دامن او، كهكشان

......

 


:ادامه مطلب:
نوشته شده در پنجشنبه 1390/12/11ساعت 22:9 توسط مرضی| |

چشم آلوده كجا، دیدن دلدار كجا ؟

                                                               دل سرگشته كجا، وصف رخ یار كجا ؟

 

قصه عشق من و زلف تو دیدن دارد....

                                                               نرگس مست كجا، همدمی خار كجا ؟

 

سرِّ عاشق شدنم لطف طبیبانه توست

                                                               ورنه عشق تو كجا این دل بیمار كجا ؟

 

هر كه را تو بپسندی بشود خادم تو

                                                                خدمت عشق كجا، نوكر سربار كجا ؟

 

كاش در نافله ات نام مرا هم ببری....

                                                                  كه دعای تو كجا، عبد گنه كار كجا ؟

                                                                                                                 التماس دعا

نوشته شده در دوشنبه 1390/10/19ساعت 21:47 توسط مرضی| |

رفت تا دامنش از گرد زمین پاک بماند

آسمانی تر از آن بود که در خاک بماند

از دل برکه شب سرزده و تابیده به خورشید

تادل روشن نیلوفری اش پاک بماند

دل ودامان شب آنگونه زسوزم دم او سوخت

که گریبان سحر تا به ابد چاک بماند

خوشه سرمست رسیدن شد واز شاخه فرو ریخت

تاکه در خاک رگ وریشه این تاک بماند

هرچه دیدیم از این چشم،همه نقش بر آب است

نیست نقشی که در آیینه ادراک بماند

جز صدای سخن عشق صدایی نشنیدم

که در ایم همهمه گنبد افلاک بماند....

"قیصرامین پور"

نوشته شده در یکشنبه 1390/08/08ساعت 19:53 توسط مرضی| |

 آه! ای خورشید عشق

               ای مولای جوان من

                              چه زود غروب کردی!

نوشته شده در پنجشنبه 1390/08/05ساعت 21:11 توسط مرضی| |

قالب جدید وبلاگ پیچك دات نت